در سیستمهای کابلگذاری فیبر نوری و{0}}ولتاژ پایین، کانکتورهای سینی کابل عملکردهای متعددی از جمله اتصال، تثبیت و حفاظت را انجام میدهند. انتخاب مواد آنها نه تنها بر استحکام مکانیکی و عمر مفید اتصال تأثیر میگذارد، بلکه به طور مستقیم بر قابلیت اطمینان و ایمنی کل سیستم کابلکشی در محیطهای پیچیده تأثیر میگذارد. انتخاب مواد از نظر علمی مستلزم در نظر گرفتن همه جانبه عواملی مانند بار مکانیکی-ظرفیت باربری، سازگاری محیطی، مقاومت در برابر آتش، و اثربخشی هزینه-است.
مواد فلزی به طور گسترده در اتصالات سینی کابل، به ویژه آلیاژهای آلومینیوم و فولاد ضد زنگ استفاده می شود. آلیاژهای آلومینیوم چگالی کم و استحکام متوسطی دارند. پس از آنودایز کردن یا پاشش الکترواستاتیک، آنها هم مقاومت در برابر خوردگی و هم زیبایی ظاهری خوبی دارند و برای محیطهای عمومی داخلی و خارجی و کاربردهایی که ظاهر نگران کننده است مناسب هستند. فولاد ضد زنگ از نظر مقاومت در برابر خوردگی و استحکام مکانیکی بالا برتری دارد و مزایای قابل توجهی را نشان می دهد، به ویژه در محیط های مرطوب، اسپری نمک یا محیط های آلوده به مواد شیمیایی. با این حال، هزینه آن نسبتاً بالا است و نسبت به آلیاژهای آلومینیوم سنگینتر است و نیاز به تعادل بین بار و سهولت نصب در طراحی دارد. اتصالات فولاد کربنی مورد استفاده در مناطق-باردار یا فشار زیاد{6}}باید گالوانیزه گرم-یا پوشش داده شده با پودر اپوکسی برای جلوگیری از خوردگی و افزایش عمر مفید باشد.
مواد غیرفلزی عمدتاً شامل پلاستیکهای مهندسی مقاوم در برابر شعله و کامپوزیتهای تقویتشده با فیبر-میشوند. پلاستیک های مهندسی مانند پلی کربنات (PC)، نایلون (PA) و پلی پروپیلن اصلاح شده (PPO) سبک وزن، عایق و به راحتی قابل قالب گیری هستند. با افزودن مواد ضد اشتعال بر پایه برم{5}}فسفر در فرمولاسیون آنها، آنها میتوانند به درجههای بازدارنده شعله{6} بالا مانند UL94 V-0 دست یابند که آنها را برای اتاقهای تمیز، اتاقهای تجهیزات الکترونیکی و سایر محیطهایی با نیازهای بالا برای عایق و مقاومت در برابر آتش مناسب میسازد. کامپوزیت های تقویت شده با الیاف، با افزودن الیاف شیشه یا کربن به ماتریس رزین، مقاومت کششی، خمشی و خزشی را به طور قابل توجهی بهبود می بخشد و در عین حال چگالی کم را حفظ می کند. آنها برای سناریوهایی که هم به کاهش وزن و هم به استحکام بالا نیاز دارند، مانند تاسیسات بالای سر با دهانه بزرگ یا محیط هایی با بارهای دینامیکی مناسب هستند.
انتخاب مواد همچنین باید پارامترهای محیطی سناریوی کاربردی را از نزدیک در نظر بگیرد. برای محیطهای با دمای بالا، پلاستیکهای مهندسی مقاوم در برابر حرارت بالا یا آلیاژهای آلومینیومی مقاوم در برابر حرارت-برای جلوگیری از نرم شدن و تغییر شکل توصیه میشوند. برای محیطهای اسیدی و قلیایی قوی، فولاد ضد زنگ یا مواد فلزی مقاوم در برابر خوردگی{5}خاصی باید در اولویت قرار گیرند. در محیطهای دفن مستقیم در فضای باز یا محیطهای{7} با رطوبت بالا، باید به میزان جذب آب و مقاومت در برابر کپکزدگی مواد توجه کرد و برای جلوگیری از نفوذ رطوبت باید از لوازم آببندی استفاده شود. علاوه بر این، در مناطقی که رساناها وجود دارند، اتصالات فلزی رسانا باید از تماس مستقیم با غلاف کابل اجتناب شود تا از خوردگی الکتروشیمیایی یا خطرات ایمنی جلوگیری شود. در چنین مواردی، مواد غیر فلزی با عایق خوب سودمندتر هستند.
صرفه جویی و قابلیت نگهداری نیز از عوامل کلیدی تصمیم گیری{0}} هستند. در حالی که اتصالات فلزی بادوام هستند، نصب آنها سنگین و{2}}زمانبر است، در حالی که اتصالات غیرفلزی حمل و نقل آسانتر و سریعتر مونتاژ میشوند و هزینههای ساخت و ساز را کاهش میدهند. در سیستمهایی که نیاز به تغییرات یا بسط مکرر دارند،-نصب سریع-روی اتصالات غیرفلزی-راندمان نگهداری را بیشتر بهبود میبخشد.
به طور خلاصه، انتخاب مواد برای کانکتورهای سینی کابل باید به دنبال تعادل بهینه بین استحکام، مقاومت محیطی، مقاومت در برابر آتش، عایق و صرفه جویی باشد و دقیقاً با شرایط خاص چیدمان و الزامات سیستم مطابقت داشته باشد تا از قابلیت اطمینان اتصال در حین دستیابی به بهینه سازی عملکرد و کنترل هزینه در کل چرخه عمر اطمینان حاصل شود.
