به عنوان حامل فیزیکی سیستم های ارتباط نوری، ماهیت علمی و استاندارد روش های تخمگذار و آزمایش کابل فیبر نوری به طور مستقیم پایداری و قابلیت اطمینان انتقال شبکه را تعیین می کند. در مهندسی عملی، تکنیک های تخمگذار مناسب و روش های آزمایش دقیق باید برای محیط ها و سناریوهای مختلف اتخاذ شود تا اطمینان حاصل شود که عملکرد کابل های فیبر نوری به طور کامل مورد استفاده قرار می گیرد.
انتخاب روش تخمگذار در درجه اول به محیط کاربرد و شرایط خط بستگی دارد. دفن مستقیم برای مناطقی با نقشه خط لوله زیرزمینی به وضوح مشخص است. ترانشه باید از قبل حفاری شود و یک لایه ماسه ریز یا خاک نرم در پایین آن قرار گیرد. پس از قرار دادن کابل فیبر نوری، با یک صفحه پوششی یا ترانشه بتنی محافظت می شود تا از آسیب ناشی از فشار خارجی و نشست خاک جلوگیری شود. تخمگذار هوایی بیشتر در زمین های باز یا سناریوهای خط موقت استفاده می شود. توسط رشته های فولادی یا خطوط تعلیق ویژه معلق می شود و افت و کشش باید به شدت کنترل شود تا از شکستگی ناشی از باد یا تغییرات دما در کابل جلوگیری شود. در نزدیکی خطوط برق با ولتاژ بالا، کابلهای نوری ویژه با عایق کافی و قابلیت ضد خوردگی الکترولیتی{{8} باید انتخاب شوند و مشخصات فاصله ایمنی باید رعایت شود. لوله گذاری معمولا در شبکه های لوله های زیرزمینی شهری دیده می شود. کابل نوری ابتدا به یک مجرای محافظ یا مجرای ارتباطی موجود کشیده میشود و سپس با استفاده از روشهای کشش یا دمیدن هوا{11}}پیشرفت میشود. برای کاهش اصطکاک باید در طول فرآیند روان کننده استفاده شود و برای جلوگیری از افزایش تلفات خمشی میکرو{13}}از خم شدن تیز خودداری شود. تخمگذار زیر آب برای محیط هایی مانند رودخانه ها، دریاچه ها و دریاها به کابل های نوری زره پوش نیاز دارد. برای اطمینان از اینکه عمق دفن و حفاظت از لنگر مطابق با استانداردها است، استقرار دقیق با استفاده از یک کشتی{16}}کابل گذاری و سیستم موقعیت یابی ضروری است.
روشهای آزمایش، گامهای اساسی در تأیید کیفیت تخمگذار کابل فیبر نوری هستند و در کل فرآیند، از قبل از-ساخت تا بهرهبرداری و نگهداری، اعمال میشوند. آزمایشهای تک حلقهای قبل از ساخت{3} عمدتاً ابعاد هندسی، ضریب تضعیف و طول موج قطع فیبر را بررسی میکند و از استاندارد بودن مواد ورودی اطمینان میدهد. در حین ساخت، می توان از OTDR (بازتاب سنج دامنه زمانی نوری) برای نظارت بر تلفات اتصال استفاده کرد که امکان نظارت{5}}زمانی واقعی بر کیفیت اتصالات فیوژن یا اتصالات مکانیکی را برای جلوگیری از تلفات تجمعی بیش از استانداردها فراهم می کند. پس از تکمیل کل تخمگذار، آزمایش عملکرد انتقال از انتها تا پایان، از جمله آزمایش تضعیف، اندازهگیری طول، و تأیید تلفات اتصال، مورد نیاز است. ارزیابی های پراکندگی و اثرات غیرخطی باید در صورت لزوم انجام شود تا تأیید شود که مشخصات طراحی سیستم برآورده شده است. آزمایشهای دورهای در طول فاز عملیاتی بر نظارت بر روند تضعیف فیبر نوری و تمیزی کانکتور، با استفاده از توان سنجهای نوری و تحلیلگرهای طیفی برای شناسایی خطاهای پنهان بالقوه تمرکز دارد.
شایان ذکر است که سناریوهای مختلف برنامه دارای الزامات متفاوتی برای دقت و مراحل تست هستند. برای مثال،-خطوط حمل و نقل طولانی و اتصالات مرکز داده به پراکندگی حالت پلاریزاسیون دقیقتر و آزمایش تلفات ماکروخمش نیاز دارند. در حالی که مهندسی شبکه دسترسی بر مکان یابی و تعمیر سریع عیوب{2}}کاربر تأکید دارد. بنابراین، انتخاب روش باید درجه شبکه، پروتکل های انتقال و طول عمر مورد انتظار را در نظر بگیرد.
به طور کلی، تخمگذار و آزمایش کابل های فیبر نوری یک پروژه مهندسی سیستماتیک است که سازگاری محیطی، حفاظت مکانیکی و بازرسی نوری را ادغام می کند. تنها با رعایت دقیق مشخصات فنی و رویههای عملیاتی میتوان از انتقال سیگنال نوری کم-با تلفات-با قابلیت اطمینان بالا در محیطهای پیچیده اطمینان حاصل کرد و پایهای محکم برای ساخت و ساز با کیفیت بالا و عملکرد طولانیمدت{{4} شبکههای ارتباطی مدرن ایجاد کرد.